Pap

Drie weken geleden stond ik ineens aan de andere kant. De kant van nabestaande. Een plek die ik zo goed ken, maar nog nooit zélf had ingenomen.

Normaal ben ik degene die regelt. Die troost. Die een arm om iemand heen slaat. Die woorden vindt wanneer anderen ze kwijt zijn.

Maar nu overleed mijn vader. Plotseling. In zijn slaap. En werd ik gewoon dochter.

Het moment dat ik hem zag liggen, zo stil… dat vergeet ik nooit meer. Mijn vader, die altijd bewoog, sprak, vond, deed. Ineens was er alleen rust. Een bijna onnatuurlijke rust. Alsof de tijd even inhield en ik ook.

Ik wist wat er moest gebeuren. Dat vak heb ik van hem geleerd. Ik kende de stappen, de volgorde, de keuzes. Maar kennis voelt anders wanneer het je eigen vader is. Dan trillen je handen toch even. Dan komt het ineens veel dichterbij.

Ik wilde alles zelf doen. Voor hem. Met ons gezin. We verzorgden hem samen. Dat was kwetsbaar en liefdevol tegelijk. We maakten de rouwkaart en het bidprentje. Zoeken naar foto’s bracht tranen én glimlachen. Daar zat hij dan: jong, trots, eigenwijs, lief.

Grote portretten op schildersezels. Ons bedrijf, jouw thuis, klaarmaken voor de condoleance. Ik schreef het In Memoriam. Niet als uitvaartverzorger, maar als dochter die woorden zocht voor haar vader.

En ergens, tussen het regelen door, overviel het me soms ineens. Een geur. Een herinnering. Zijn stem in mijn hoofd. Dan was ik niet bezig met draaiboeken of planning, maar met gemis.

Deze vader was míjn vader; Bertus Kienhuis.

Hij was ook mijn leermeester. Hij leerde mij het vak en vooral de menselijkheid daarin. Dat je naast mensen moet staan. Dat je moet luisteren. Dat je stil mag zijn als woorden tekortschieten.

Je had je eigenzinnigheden, pap. En zelfs je afscheid was eigenzinnig.

Zoals mam zei: de dood komt als een dief in de nacht. Deze dief heeft je meegenomen. In je eigen vertrouwde bed ben je gaan slapen en niet meer wakker geworden. Geen laatste woorden. Geen afscheid. Maar misschien was dat precies zoals jij het gewild had. Geen gedoe. Geen lange toespraken. Geen poespas. Gewoon stil vertrekken.

En toch… wat had ik je nog graag één keer willen zeggen hoeveel je voor me betekent. Hoe dankbaar ik ben dat jij mij dit vak hebt geleerd. Dat ik jouw dochter mag zijn.

Maar wat ik nu zelf heb ervaren, is dat het uiteindelijk niet gaat om wat er kan.

Het gaat om liefde. Om samen herinneren. Om samen dragen. Om samen loslaten.

Nu ben je daar waar anderen je voorgingen. Want sterven is verhuizen van de wereld naar het hart van de mensen die van je houden. En daar zit je. Voor altijd.

Bedankt voor alles, pap. We gaan je missen.

In liefde hebben we je moeten laten gaan op 4 februari 2026.

Astrid Kienhuis